Echt van Waarde
Zomerlanden bestaat vijf jaar. Wat betekent zo’n jubileum eigenlijk voor de natuurbegraafplaats? We horen als team vaak terug: “Wat heb je een bijzondere baan.” En dat klopt. Wij staan daarom graag stil bij wat er in de afgelopen vijf jaar is gebeurd. Hoe we onze bezoekers hebben geholpen bij hun laatste rustplaats. De mooie gesprekken die we hebben mogen voeren, maar ook bij de natuurontwikkeling en alles wat we hebben geleerd over het vak.
We bedanken iedereen die Zomerlanden heeft bezocht en natuurbegraven een warm hart toedraagt. We nemen je graag mee terug in de tijd om stil te staan bij de momenten die dit werk voor ons zo bijzonder maken:
Madelein, relatiebeheerder:
“Het is de eenvoud die telt. Inmiddels is het alweer 2 jaar geleden. Het was begin maart. Een oude heer werd begraven op Zomerlanden. Er was geen ceremonie, geen bijeenkomst, enkel de wandeling naar het graf. Het was een mooie eerste lentedag, de zon scheen en het klein hoefblad groeide volop in de nog dorre natuur; de winter was bijna aan zijn einde gekomen.
Het was stil op Zomerlanden, je hoorde alleen het vogelgezang. Het klein hoefblad met pluizen werd geplukt door de kleindochters, zij gingen op het rand van het graf zitten en bungelden met hun voetjes in het graf. Zij bliezen de pluisjes door de lucht en de pluisjes zweefden over het graf van hun opa. De uitvaartleider en ik keken in volle ontroering. Nu kan men nog zoveel mooie toespraken, foto’s, video’s, en toasten uitbrengen, wat uiteraard ook heel mooi kan zijn, echter hierbij telde alleen de eenvoud in al zijn pracht.”
Stefan, natuurbeheerder:
Annemieke, relatiebeheerder:
Claudia, catering en schoonmaakmedewerker:
Remco, locatiebeheerder:
“Ze zat ineengedoken achter op de e-car. Betraand gezicht naar de grond, starend in het grote niets. Meer dan huilen had ze tot dat moment niet gedaan, en dat was genoeg. Haar moederhart gebroken, haar opdracht ondraaglijk: een plek vinden voor haar kindje. Voor altijd. We reden zwijgend verder. De bomen schoven aan weerszijden voorbij, het bos hield ons vast zonder iets te vragen. Na een minuut of tien stopten we achterin het gebied.
Langzaam bewoog er iets in haar. Ze hief haar hoofd, eerst naar voren, toen omhoog, naar de licht bewolkte lucht boven de bomen. Een zonnestraal raakte precies de toppen. Ze keek ernaar. Ze bleef ernaar kijken. Toen: één diepe zucht.
En daarna was ze er klaar voor. Vastberaden, zacht, aanwezig. Klaar om te zoeken naar de mooiste plek die er te vinden was. Een plek voor de eeuwigheid. De natuur had niets gezegd. Maar ze had alles gegeven wat er nodig was. Hoe waardevol is het werk, als je hier de ruimte voor mag bieden.”
Karin, natuurbeheerder:
“Het werken bij Zomerlanden heeft mij heel veel waardevolle momenten opgeleverd. Het is ontzettend dankbaar werk. Maar ik denk dat de mooiste en bijzonderste momenten voor mij toch wel uit de korte contacten met de nabestaanden ontstaan. En dat is dus, tijdens de route naar het graf, in het ritje met de e-car. Ik vergelijk het soms met het tv programma ‘Taxi’ met Joris Linssen als chauffeur. Ik vind het altijd bijzonder en soms verrassend wat mensen in die tien minuten aan mij vertellen. Soms zijn dat luchtige of zelfs grappige gesprekken, maar logischerwijs gaat het vaak over serieuze en emotionele zaken. Zij vertellen en ik luister.
Maar er was toch één ontmoeting die voor mij persoonlijk heel speciaal was. Mijn passagier was een dame op leeftijd. 92 jaar. Een bijzondere, openhartige, lieve en wijze vrouw. We hadden meteen een klik en een heel open gesprek. Het raakte mij enorm, omdat zij in dat korte moment dat we samen waren precies de dingen tegen mij heeft gezegd die ik graag als kind had willen horen. Zij vervulde op dat moment op een hele luchtige en natuurlijke manier een ‘verroeste behoefte’ in mij. Dat was best een emotioneel en waardevol moment voor mij en het is een herinnering geworden die ik nooit meer ga vergeten.”
Marjolein, catering en schoonmaakmedewerker:
Lida, PR-coördinator:
“Als ik denk aan de afgelopen jaren, springt er niet één groot moment uit. Het zijn voor mij de ogenschijnlijk ‘kleine’, alledaagse dingen die me bijblijven. Hier beleven we het leven in al haar facetten: de schoonheid en het verdriet, de liefdesverhalen en de eenzaamheid.
Ik vind het bijzonder dat we met zijn allen een plek hebben gecreëerd waar je jezelf mag zijn en een stukje van je leven mag delen. Dit geldt niet alleen voor onze bezoekers, maar ook voor ons als team. Geen ego’s, maar echte gesprekken en gevoelens. Zomerlanden is een plek geworden waar je nog een laatste keer je liefde kunt uiten aan je dierbare – want dat is precies wat afscheidnemen is. En dat alles in de bescheidenheid van de natuur, die ons elke dag laat zien dat het leven ook weer doorgaat.”
Geplaatst in Zomerlanden
