,,Onder mijn bed heb ik mijn lijkwade al klaarliggen.”

De regen komt met bakken uit de hemel vallen. De herfst is officieel begonnen. ,,Ik leg mijn regenjas in de hal.” Klinkt het vanuit de hal. ,,Anders maak ik alles nat hier.” Zo nuchter als Marianne (63) het ontvangsthuis binnenloopt, zo ontspannen verloopt het gesprek. ,,Ik ben hier zo blij mee’’, benadrukt ze, alvorens het gesprek begint. ,,Ik kan het iedereen aanraden.” Het is niet de eerste keer dat Marianne Zomerlanden bezoekt. Een paar jaar geleden hoorde ze via een bevriende uitvaartondernemer van het bestaan van Zomerlanden. Vrij snel besloot ze dat dit haar laatste rustplaats moest worden. In het afgelopen jaar koos ze hier haar eigen plek.
Een bron van inspiratie
De fascinatie voor de dood en alles wat daar bij komt kijken, is er al zolang ze het zich kan herinneren. ,,In mijn jeugd had ik een zieke oom. Ik weet nog dat daar openlijk over werd gepraat. Jaren later werd men weer ‘krampachtiger’ over het praten over de dood en kwam het onderwerp meer in de taboesfeer. Gelukkig merk ik nu dat kinderen ook weer bij het afscheid worden betrokken.” Die openheid is belangrijk voor Marianne. Zelf probeert ze mensen te inspireren op een luchtige en positieve wijze. ,,Een paar jaar geleden startte ik met mijn Instagram-account. Ik wilde eerst niets weten van sociale media, maar ik merkte dat men positief op mijn filmpjes reageerde. Inmiddels heb ik ruim 11.000 volgers en bereik ik een heleboel mensen. Het doet me goed dat ik mensen zo kan bereiken en inspireren.’’
,,Ik schuw de dood niet, maar wil er juist over leren.’’
Regelen brengt rust
Ook het uitzoeken van haar eigen plek krijgt zendtijd op haar kanaal. Marianne praat makkelijk over de dood en haar eigen afscheidswensen. ,,Veertig jaar geleden heb ik al vastgelegd hoe ik mijn uitvaart wil vormgeven. Alleen de muziek die ik wil afspelen, verandert door de jaren heen. Ik wil het graag geregeld hebben. Zo maak ik het voor mijn dierbaren ook makkelijker.’’ Het valt Marianne op dat het taboe over de dood en afscheidswensen nog steeds heerst. De online reacties op haar bezoek aan Zomerlanden sluiten daarbij aan. Sommigen vragen of ze ziek is en schrikken. Anderen reageren nieuwsgierig. ,,We willen het maximale uit het leven halen, maar stoppen de dood weg. Ik schuw de dood niet, maar wil er juist over leren. Ik heb bijvoorbeeld de wassing verzorgd bij mijn vader en mijn vriendin toen zij overleden. Heel veel mensen denken volgens mij: ‘Dit gaat aan mij voorbij.’ Terwijl we er allemaal mee te maken krijgen. We zijn allemaal ‘dagjesmensen’. Bovendien realiseerde ik na mijn scheiding: nu moet ik zelf de regie nemen. Goede voorbereiding brengt me rust.’’
Terug naar de bron
Marianne benadert leven en dood op een soortgelijke manier. ,,Praten over de dood vind ik belangrijk. Het hoort immers bij het leven. Een geboorte is een prachtige gelegenheid om te vieren. Het sterven vind ik eigenlijk een ‘omgekeerde geboorte’ en verdient net zo goed aandacht. Ik geloof dat de ziel dan weer teruggaat naar ‘de bron’. Waarom zouden we daar niet meer bij stilstaan? Tijdens de zwangerschapsperiode vindt iedereen het vanzelfsprekend dat we alles tot in de puntjes voorbereiden. ‘Het koffertje’ staat klaar en de babykamer wordt gezellig ingericht. Maar als ik zeg: ‘Onder mijn bed heb ik mijn lijkwade al klaarliggen’, dan hoor je: ‘Nee, ik wil er niets van zien! Ik vind het zo eng.’
,,We zijn allemaal ‘dagjesmensen’.’’
Een plek voor altijd
Het is alweer een paar maanden geleden dat Marianne haar rustplaats uitzocht. De herfst geeft het natuurgebied een andere aanblik dan die zomerse dag in augustus. Met de half opgedroogde regenjas en paraplu, leidt Marianne de weg naar haar gereserveerde plek. ,,Het is niet zo ver hoor”, zegt ze al na een korte wandeling door het bos. ,,Ik ben erg praktisch ingesteld.’’ We staan op een punt waar het jonge bos overgaat in het oude bos. ‘Hier moet het zijn’, denkt Marianne. Alle gereserveerde graven zijn voorzien van een houten paaltje met een nummer. Deze plekken worden op een digitale kaart weergegeven. Op deze manier zijn alle graven altijd terug te vinden. Wanneer Marianne een paaltje spot, is ze vrijwel zeker van haar zaak. Als dit toch het ‘foute paaltje’ blijkt te zijn, gaan we grinnikend door met onze zoektocht. De digitale kaart brengt ons op het goede spoor; een paar meter verder vinden we haar zelfgekozen, toekomstige, rustplaats.
Dagjesmensen
Bij het juiste reserveringspaaltje schieten we wat beeldmateriaal. De plek is nog steeds zoals ze zich herinnert: voor de hoge, oude es en de jonge elzen. Wanneer ik haar vraag of ze er nog steeds hetzelfde over denkt, knikt ze. ,,Deze plek voelt goed. Dat voelde ik toen ook. Ik heb echt mijn eigen plek uitgezocht. Hoe mooi is dat?” Het klinkt niet zwaar, maar eerder vanzelfsprekend. Voor Marianne is dit proces niet verdrietig, maar juist een manier om bewust bij het leven stil te staan. ,,We zijn allemaal ‘dagjesmensen’”, benadrukt ze nogmaals. ,,Dus laten we onze dagen bewust leven, liefhebben en durven praten over het einde.’’
Geplaatst in Zomerlanden